Εικόνες στη βροχή
Θέατρο
Εκδόσεις Μυγδονία
Κάποια στιγμή καθώς ο δρόμος πλησιάζει στα έσχατα, εμφανίζονται μπροστά μας, εντελώς απρόσμενα, ορισμένα πρόσωπα, τα οποία σχεδίασαν πολλές από τις εικόνες της ζωής μας. Είναι κάποιοι φίλοι που χάθηκαν στο χρόνο και που, εντελώς ξαφνικά, σχεδόν υστερόβουλα, μας θυμούνται. Είναι ένα κορίτσι που θελήσαμε πολύ, αλλά δεν μπορέσαμε να το κρατήσουμε, γιατί ποτέ δεν καταλάβαμε τους κανόνες του παιχνιδιού που έπαιζε… Είναι τα πρόσωπα που κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό να χαράξουν την πορεία μας, παίζοντας με τον φόβο μιας διαρκούς ανασφάλειας ή χαρίζοντας ελπίδες, αλλά επιμένοντας στην τήρηση μιας σειράς κανόνων τους οποίους έβαζαν πάντα στη ζωή μας ως αδιαπραγμάτευτο οδηγό. Τα πρόσωπα αυτά τονίζουν και μεγεθύνουν, με τρόπο σχεδόν βίαιο, τις γραμμές αυτών των εικόνων. Είναι και η άτεγκτη αντικειμενικότητα, που έχει υπόσταση και λόγο. Αυτή που δεν άφησε κανένα περιθώριο απόδρασης. Κοντά σε όλα αυτά αναδύονται και οι μεταφυσικές μας αναζητήσεις αλλά και η ανάγκη για ένα στήριγμα που ακόμα ζητάμε απελπισμένα. Όλα μαζί σκιαγραφούν την απολογία μιας παράξενης και ιδιότροπης μοναξιάς, που τροφοδοτείται από μνήμες χωρίς νοσταλγία.
Ο ε-Αυτός μας περιγράφει και περιγράφεται, μετέχοντας σε διαλόγους που εκτυλίσσονται στον ήχο και τη θέα της βροχής, η σποραδική παρουσία της οποίας τροφοδοτεί την ψυχή με έναν ποθούμενο εξαγνισμό και με μια βαθιά λαχτάρα συνάντησης με εκείνη την αιώνια, γλυκιά συντροφιά, που δεν θα μας προδώσει και δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ.
Ο Ν. Καζαντζάκης λέει στο βιβλίο του ‘Αναφορά στον Γκρέκο’: «Με δυσκολία κρατιέμαι να μην ξεσκεπάζω τα πρόσωπα των ανθρώπων, γιατί τότε, η αγάπη, η συνεννόηση και η ευγένεια, θ' αφανίζουνταν. Καμώνομαι πως πιστεύω στα πρόσωπά τους κι έτσι μπορώ και ζω με τους ανθρώπους». Αυτό το θεατρικό έργο δεν ακολουθεί τη συμβουλή του μεγάλου συγγραφέα.
Μπορείτε να το ζητήσετε από τις Εκδόσεις Μυγδονία.